Gehandicapten informatieblog

De provinciale Zorgbelangenorganisaties houden samen met de Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie (NPCF) een meldactie ‘Eigen bijdragen extra diensten’ omdat mensen in woonvormen en verzorgingstehuizen steeds vaker moeten betalen voor alledaagse zaken als wc-papier, zeep en een dagelijkse douche.

Klik hier voor deze vragenlijst.

Een meerderheid in de Tweede Kamer stemt dinsdag waarschijnlijk in met een wetswijziging die inhoudt dat mensen met een bijstandsuitkering die een arbeidshandicap hebben, een inkomen ónder het minimumloon krijgen wanneer ze aan het werk gaan. ABVAKABO FNV maakt zich ernstig zorgen. “Dit is de eerste aanzet tot het onderuit halen van het wettelijk minimumloon (WML), in feite de basis van ons sociale zekerheidsstelstel”, zegt José Meijer, bestuurder van ABVAKABO FNV. “Mensen die het al moeilijk hebben op de arbeidsmarkt worden keihard getroffen.”

Staatssecretaris Klijnsma wil met de proef de komende 2,5 jaar onderzoeken of arbeidsgehandicapten die nu een bijstandsuitkering ontvangen, door de inzet van loondispensatie eerder een reguliere baan vinden. Dit houdt in dat werkgevers alleen betalen voor de productieve uren van de arbeidsgehandicapte. Voor de improductieve of onrendabele uren ontvangt de gehandicapte een aanvulling uit de uitkering.

ABVAKABO FNV verzet zich fel tegen dit voorstel. Mensen die weinig productieve uren werken en veel loonaanvulling uit de uitkering nodig hebben, krijgen straks een inkomen beneden het WML. De vakbond vindt het schandalig dat mensen een inkomen ontvangen dat lager ligt dan het WML, terwijl zij naar vermogen arbeid verrichten.

Gezien de slechte economische situatie en het afnemend aantal banen acht ABVAKABO FNV de kans groot dat voor een aantal mensen uit de proef het volgende scenario waarheid wordt: men stroomt in de nieuwe systematiek in, kan vervolgens geen baan vinden bij een reguliere werkgever en komt uiteindelijk voor werk toch terecht in het SW-bedrijf. Maar tegen beduidend slechtere arbeidsvoorwaarden dan die nu gelden voor werknemers in de Sociale Werkvoorziening. Daarmee wordt de afbraak van de cao Sociale Werkvoorziening eveneens ingezet.

Ook over de termijn waaronder men onder het WML werkt, maakt de vakbond zich zorgen. Het gaat om een proef van 2,5 jaar, maar de uiteindelijke beslissing voor invoering ligt bij de partijen die na 2012 in de Kamer vertegenwoordigd zijn. De staatssecretaris wil tijdens de pilot vaststellen hoe lang iemand onder het WML mag werken. In het ergste geval is dat dus 2,5 jaar. De Tweede Kamer is er ondanks herhaaldelijk aandringen niet in geslaagd om de termijn vooraf vast te leggen.

Voor de mensen die nu in de proef instromen, kan deze tijdelijke wet daarom definitieve gevolgen hebben. “Wij zullen de proef in elk geval met argusogen volgen”, zegt Meijer, “maar het blijft onbestaanbaar dat een meerderheid in de Tweede Kamer lijkt in te stemmen met een proef die mensen, die het op de arbeidsmarkt al zo moeilijk hebben, keihard treft en die de wet op het minimumloon ondermijnt.”

Er is op dit moment op de tv een Univé-reclame te zien waarin Marco Borsato figureert die een handtekening geeft aan een jeugdige fan in de regen. De bodyguard van Borsato geeft uiteindelijk zijn paraplu aan het meisje. De reclame heeft als algemeen motto dat je meer voor elkaar zou moeten doen dan je eigenlijk móet doen.

Wat me erg stoort aan de reclame is dat er een man in rolstoel een aantal treden omhoog wordt geholpen door toevallige voorbijgangers. Alsof dát zorgen voor elkaar is. Zorgen voor elkaar is ervoor zorgen dat die man niet geholpen hóeft te worden. Dat hij zelf de helling omhoog kan nemen, omdat er een rolstoelopgang is. Dat Univé dat niet laat zien in haar reclame vind ik een omissie.

Als we echt willen zorgen dat iedereen gelijke kansen heeft, dan zorgen we ervoor dat íedereen een gebouw binnen kan komen, of dat nu een gemeentehuis, een bioscoop of een notariskantoor is. Dan is er dus ‘gewoon’ een rolstoelopgang met leuning en een ringleiding voor doven en slechthorenden. En dan hoeven mensen met een handicap níet de hulp van anderen in te roepen. Dan kunnen ze het ‘gewoon’ zelf. Net als iedereen.

De Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte (Wgbh/cz) wordt per 1 augustus 2009 uitgebreid naar het basis- en voortgezet onderwijs.

Een gevolg van de uitbreiding is dat vanaf het schooljaar 2009/2010 ouders geen eigen bijdrage hoeven te betalen voor aangepast leermateriaal voor hun kind(eren) met een beperking. Ze worden dus hetzelfde behandeld als ouders van leeftijdsgenoten zonder beperking. Scholen voor basis- en voortgezet onderwijs moeten dan de leermiddelen voor al hun leerlingen betalen, gehandicapt of niet.

Het onderwijsbeleid is er op gericht dat scholen er zo veel mogelijk voor zorgen dat kinderen met een handicap mee kunnen doen in het reguliere onderwijs. Met deze uitbreiding wordt dit uitgangspunt van gelijke behandeling nog eens onderstreept. Aan gehandicapte kinderen en/of hun ouders wordt een extra mogelijkheid geboden een klacht in te dienen bij een laagdrempelige instantie als de Commissie gelijke behandeling. Dit als zij van mening zijn dat zij ongelijk behandeld worden.

In de Wgbh/cz is geregeld dat mensen met een handicap of chronische ziekte net als ieder ander gelijk behandeld moeten worden. Dankzij deze wet kunnen mensen beter voor zichzelf opkomen en gewoon meedoen in de maatschappij. De onderwijssoorten praktijkonderwijs, beroepsonderwijs en hoger onderwijs waren al in de betreffende wet opgenomen. Nu komen daar het basis- en voortgezet onderwijs bij.

Half maart 2009 werd de wet van kracht voor wonen. Eind 2010 zal de wet gaan gelden voor het openbaar vervoer.

Het basis-aantal kilometers dat een gehandicapte krijgt voor vervoer met de Valys is veel te weinig en beperkt mensen met een handicap om bezoeken af te leggen buiten hun regio. Er is in feite sprake van discriminatie van mensen met een beperking. Lees verder/Bron.